kunstwerk
Het oog dat zag wat het niet wilde zien.
technische gegevens
- afmetingen
- 160 × 120 cm
- techniek
- expressie/spatel/eigen techniek/tweelaags
- ondergrond / materiaal
- doek/plexiglas/acryl/acrylstiften/
- jaar
- 2025
over het kunstwerk
Het schilderij toont een hypnotiserend menselijk oog dat uit de diepe duisternis tevoorschijn komt, omgeven door een expressieve verfstructuur die doet denken aan vlammen, gespleten aarde en onregelmatige organische vormen.
Het middelpunt van de compositie is de intens gekleurde iris, waarin tinten turkoois, blauw, groen, goud en rood in elkaar overvloeien. De buitengewone helderheid ervan contrasteert met de bijna zwarte omgeving, waardoor de blik een mysterieus en magnetisch karakter krijgt.
Dynamische, brede spatelstreken en een rijke, bijna sculpturale textuur wekken de indruk van voortdurende beweging. De overheersende bruintinten, okerkleuren, goud en vurige oranje tinten creëren een sfeer van spanning, energie en innerlijke onrust.
Het oog wordt een symbool van bewustzijn, intuïtie en het vermogen om te zien wat verborgen ligt onder het oppervlak van de werkelijkheid. Het is niet alleen een orgaan voor het zien, maar ook een metaforisch venster op menselijke emoties, herinneringen en geheimen.
Het contrast tussen de duisternis en het intense licht van de iris kan symbool staan voor de zoektocht naar de waarheid, het ontwaken en innerlijke transformatie.
Dit werk balanceert op de grens tussen figuratieve schilderkunst en abstractie, waarin realistische details samengaan met de ongetemde expressie van de schilderkunstige materie.
In de eerste versie van het schilderij verschijnen bovendien kleine, symbolische figuren en tekens, die een verwijzing vormen naar de hedendaagse wereld, menselijk gedrag en observaties van de werkelijkheid. De tweede versie, zonder deze elementen, richt de aandacht uitsluitend op de kracht van de blik en de emotionele impact van kleur en textuur.
Het schilderij is een aangrijpend verhaal over geweld, lijden, maar ook over kracht, ontwaken en bevrijding. Het centrale punt is het menselijk oog – symbool van een getuige van traumatische ervaringen die onmogelijk uit het geheugen kunnen worden gewist.
Dat oog dat zag wat het nooit had willen zien. Een oog dat uit angst zweeg, in eenzaamheid huilde en meer onthield dan een mens in woorden kon uitdrukken.
De duisternis eromheen, de diepe bruintinten, het zwart en de rafelige, bijna brandende structuren symboliseren pijn, angst, chaos en emotionele wonden die door geweld zijn achtergelaten. De dikke verflagen, aangebracht met een plamuurmes, doen denken aan littekens – sporen van ervaringen die voor altijd deel blijven uitmaken van de menselijke geschiedenis.
Maar midden in de duisternis bevindt zich een buitengewoon kleurrijke iris. Intense tinten blauw, groen, turkoois en goud worden een symbool van leven, hoop en herwonnen identiteit. Het is het licht dat het geweld niet heeft kunnen doven.
Het oog is niet langer uitsluitend een symbool van lijden. Het wordt een symbool van moed, bewustzijn en de beslissing om het geweld achter zich te laten. Het kijkt recht vooruit, wendt de blik niet af, wil de waarheid niet langer verbergen.
De twee versies van het schilderij kunnen worden geïnterpreteerd als twee fasen van hetzelfde verhaal. De eerste, verrijkt met kleine figuren en symbolen, vertelt over de wereld van het geweld, de mechanismen ervan, de mensen en de sporen die het achterlaat. De tweede, zonder deze elementen, richt zich op de mens zelf – zijn ervaringen, het hervinden van zijn eigen stem en de weg naar vrijheid.
Dit is geen schilderij dat uitsluitend over geweld gaat. Het is bovenal een schilderij over het loskomen ervan. Over het moment waarop angst plaats begint te maken voor moed, stilzwijgen verandert in een stem en de mens het recht op zijn eigen leven terugkrijgt.
„Ik heb gezien wat ik niet wilde zien. Vandaag sluit ik mijn ogen niet meer. Ik kijk voor me uit – naar de vrijheid.”
kunstenaar







