ZE DANST IN DE ZON [...] EN ERGENS DAAR IS EEN ORANJE CLOWN DIE BEDENKT HOE HIJ DE NOBELPRIJS VAN OLGA TOKARCZUK KAN STELEN. NO PASSARAN!

U ziet één werk (een drieluik) dat inzicht geeft in de ontwikkeling van het creatieve proces van de kunstenaar in de richting van een gedurfde beperking van de uitdrukkingsmiddelen ten gunste van de vertelling en de inhoud. Tomasz Jakub Sysło Hij geeft zelf toe dat hij na een intensieve zoektocht op een punt is gekomen waarop twijfel plaatsmaakt voor zekerheid, chaos voor orde en regelmaat, expressie voor een uitgewerkt concept, en spontaanheid voor contemplatie en zelfreflectie. We zouden zeggen dat de kunstenaar een artistiek volwassen taal spreekt, hoewel deze uiteraard nog steeds openstaat voor veranderingen. Er is bij hem creatieve nederigheid zichtbaar, evenals de bereidheid om nieuwe, niet-gemakkelijke uitdagingen aan te gaan. Deze merkbare verandering gaat gepaard met de voor het oeuvre van de kunstenaar herkenbare, en nog steeds aanwezige, overweldigende oprechtheid en conventionele naïviteit, die wordt gekenmerkt door het bewust afzien van modellering of het gebruik van een vereenvoudigde lijn en een ingevoegd woord, dat de hele uitspraak compleet maakt. Tegelijkertijd verkent de kunstenaar al geruime tijd volhardend het thema van intermenselijke relaties en de perfecte verbinding, niet alleen op het doek, maar ook in het leven.
In zijn kunst stelt hij herhaaldelijk de vraag: hoe kiezen we, uit alle relaties die we ons hele leven aangaan, dé ware? Hoe geven relaties vorm aan onze identiteit? Hoeveel waarheid schuilt er in wat we voelen en in wat we zien? Wat is de waarheid van het bestaan en van de wereld om ons heen? Met een bijna kinderlijke eenvoud en oprechtheid creëert hij een reeks grootformaat variaties op het thema ‘samenhorigheid’. Deze figuren, verstrengeld in een tedere omhelzing en een intieme vervoering, spreken ondanks hun vereenvoudigde vorm met grote kracht over het onlosmakelijk met de mens verbonden verlangen naar nabijheid en liefde.
Of het genoemde drieluik, dat een in een dansende trance gevangen in een jurk van klaprozen, zwevend naar de zon, zich niet bewust van het dreigende gevaar, kan spreken over de behoefte om de eigen lichamelijkheid tot uitdrukking te brengen, maar ook over de confrontatie tussen goed en kwaad, licht en duisternis.
In de werken van Tomasz Jakub Sysło worden we voortdurend geconfronteerd met een bevestiging van het leven in al zijn nuances, van bewolkte tot zonnige dagen. Als we deze verbeeldde schilderwerelden bekijken, twijfelen we geen moment aan welke kant we moeten kiezen. Instinctief volgen we de zon, de klaprozen en het groen van de plantenstengels. De voelbare lentebries van optimisme dwingt ons om met hoop naar de toekomst te kijken, in de wetenschap dat na elke storm vroeg of laat de zon weer zal schijnen."
Tekst van de curator: Barbara Haręża