Ren White, uit de serie Lichtgevende sculpturen

De lichtgevende sculpturen vormen een reeks werken die op verschillende niveaus kunnen worden geïnterpreteerd.
Op betekenisniveau verwijzen ze naar het contrast tussen groei, hoop en ontwikkeling, gesymboliseerd door licht, en verval, verdorring en dood, die tot uiting komen in onregelmatige, als het ware gebroken vormen en lege omhulsels.
Licht draagt van oudsher een rijke, overwegend positieve symboliek in zich — van de religieuze voorstelling van het eeuwige licht tot de alledaagse metafoor van het lichtje aan het einde van de tunnel. De gebarsten vormen daarentegen, afgebrokkeld door de tijd en gebeurtenissen, roepen beelden op van mislukkingen, mislukte pogingen en het besef van vergankelijkheid. Ze herinneren ons eraan dat alles een einde kent, dat zelfs een steen ooit zal afbrokkelen.
Deze werken kunnen ook worden geïnterpreteerd als een contrast tussen wat zich binnenin bevindt – het delicate, immateriële, onuitgesprokene – en wat zich aan de buitenkant bevindt: een ruw, hard oppervlak dat bedoeld is om dat spirituele binnenste te beschermen.
Deze materiële omhulsels hoeven niet per se iets slechts te zijn. Ze zijn als een dikke huid die het kwetsbare beschermt. Ze ondersteunen de structuur, geven vorm en worden een materiële gedaante voor het immateriële licht.
De schil is echter niet luchtdicht. Ze heeft openingen, scheuren en spleten. Enerzijds betekent dit dat de bescherming nooit volmaakt is. Je kunt naar binnen kijken en, met de juiste aandacht, het verborgen zien, maar via diezelfde openingen kan het innerlijke ook worden gekwetst.
Aan de andere kant: als de bescherming volledig zou zijn, zou ze niet toestaan dat wat zich binnenin bevindt, zich naar buiten openbaart. Men zou niet buiten de eigen cocon kunnen treden, noch contact kunnen leggen. Een gebrekkig, fragmentarisch, maar toch contact.
Daarom schijnt er iets door die harde schillen heen.
Het is dan ook geen toeval dat veel werken uit deze serie aan de bovenkant open blijven. Daar heeft het licht vrije doorgang, het ondervindt geen belemmeringen om hoog op te stijgen. Alleen hier, beneden, op grondniveau, moet men zich beschermen.
De werken uit deze reeks worden gemaakt met verschillende technieken en uit verschillende materialen. Soms is het keramiek, soms handgeschept papier, soms kunststof. Het materiaal zelf verandert de context van het werk enigszins. Licht dat door halfdoorzichtig papier wordt omhuld, heeft een andere uitwerking dan licht dat door graniet wordt omgeven. De mate van bescherming verschilt, evenals de mogelijkheden om zich te openbaren en zich naar buiten toe te openen.
Ook de mate van moed, het niveau van optimisme en het vertrouwen dat het goed komt, verschillen. Beter dan het nu is. Of op zijn minst draaglijk. Ook de mate van berusting, de behoefte om zich te verbergen en zich in zichzelf terug te trekken, verschillen.
Soms is het licht sterk, alsof het koste wat kost naar buiten wil breken en het leven van mensen wil verlichten. Op andere momenten smeult het nauwelijks van binnen, gedempt door het gewicht van de gebeurtenissen eromheen.
Net als in het leven.
De werken hebben hun eigen namen. Ik wilde dat ze, ondanks de overeenkomsten, geen anonieme massa, geen menigte zouden vormen. Het toekennen van een naam benadrukt hun individualiteit, maakt het mogelijk elk werk afzonderlijk te behandelen, op een persoonlijkere manier. Het biedt de mogelijkheid om een individuele band op te bouwen.
Net als met een mens.