Nabootsing

De grafiek maakt deel uit van een serie over nabeelden. De kunstenares interpreteert deze als herinneringen en vlekken die zich in ons hoofd vastleggen en alleen een indruk achterlaten, in plaats van een concrete weergave van het landschap. Ze probeert verbanden te leggen tussen vlek en lijn. Ze beschouwt ze als verdwijnende landschappen die ze heel snel op het doek moet vastleggen voordat ze volledig vervagen. „De poging om beweging
op het vlak van het doek te reconstrueren zorgt ervoor dat het beeld (…) een puur visueel verschijnsel wordt, een optisch fenomeen in dubbele zin: als iets dat uitsluitend bedoeld is om naar te kijken, maar ook als een proces van kijken dat wordt weergegeven.” Ze put uit herinneringen aan reizen, lange uren doorgebracht in treinen en de beelden die haar daarvan zijn bijgebleven. Deze benadering van het creatieve proces combineert ze met een krachtig accent dat rechtstreeks uit de muren van flatgebouwen is gehaald. Ze creëert dissonantie en zet twee werelden tegenover elkaar, waardoor ze een nieuw verhaal krijgen.